Door:
Charissa Bakema
Ergens in de loop van 2012 had ik het helemaal gehad met het begrip 'held'. De held is een dodelijk saai verhaalfiguur aan het worden omdat op dit moment iedereen een held wil zijn. Het is dringen vooraan bij de helden! Ik moet eerlijk toegeven dat ik me ook nog wel eens in het gedrang bevind, een soort aangeboren aandoening noem ik het, maar gelukkig lukt het me om regelmatig achterom te kijken en dan te zien dat de bijfiguren en tegenspelers minstens zulke interessante rollen vertolken, zij het niet interessanter. Afgelopen weekend werd ik op drie momenten in deze gedachten bevestigd. De eerste was een voorstelling/lezing van Peterson Toscano (www.petersontoscano.com) : Hij speelde voor ons 2 eunugs en een transgenderverhaal uit bijbel, verhalen die ik nog nooit vanuit dat perspectief had gelezen en duidelijk bijfiguren, maar met een enorme invloed! De tweede was het verhaal van de 'Samaritaanse vrouw zonder naam' bij de put, die een gesprek met Jezus voert. De derde was het boekje 'little people in the city' va Slinkachu. ( little-people.blogspot.nl). Kortom, ik zeg: meer aandacht voor bijfiguren en kleine luiden!
|