Door:
Egbert Oppenhuizen
Deze week was er (weer) veel ophef over homotherapie. Geschreeuw in 140 tekens van alle kanten op Twitter. De loopgraven werden weer betrokken en er werd veel over de hoofden heen gevuurd en her en der iemand aanflarden geschoten.
Er was bij mij de neiging om een schuttersputje te graven en ook om me heen te gaan schieten. Gelukkig ontdekte ik op dezelfde dag 2 keer een zinnige bijdrage aan dit thema. De eerste is een blog van Ruard Ganzevoort gaat goed in op de kwestie die in de media speelde.
De tweede is een passage in Naked Spirituality van Brain McLaren die ik las: [...] Reflecting on our agonised and often disfunctional religious controversies about homosexuality in recent years, he says that the gay community is doing an invaluable service for everyone, gay or straight: by admitting they're homosexual, gay people are leading the way for the rest of us to admit simply that we're sexual. When we prentend we aren't, when we hide our sexuality in shema en secrecy, we create a dark, damp culture where shame and selfhatred grow like mould. a disconnected culture of tragic pretence en inauthenticity. [...]
Het raakte me omdat het volgens mij heel waar is. En de ontkennning ervan resulteert in roeptoeteren vanuit de loopgraven van het christelijk smaldeel. Loopgraven zijn geen prettig plekken om te leven...... Zullen we elkaar uitnodigen een dansje te doen in niemandsland?
|