Ik heb mijn masterdiploma op zak en heb het geluk nog een jaar te mogen studeren. Maar toch wordt ‘de vraag’ steeds vaker gesteld en wordt de sociale druk om een concreet antwoord te geven steeds groter. Is het monster van een masterscriptie eindelijk verslagen doemt er een nieuwe demoon op die op de meest onverwachte momenten mij met een mysterieuze kille nevel omringt… Het gaat natuurlijk om de vraag: ‘wat kan je daarmee worden dan?’ En ik sta met een bek vol tanden…
Nu heb ik de oplossing gevonden in mijn reader van het vak metafysica:
“Het is voor een levende mens zo dat het heden een moment is dat naar voren toe nog geheel anders kan aflopen en waarin nog zeer veel mogelijk is. Pas retroperspectief kan het resultaat, het geheel als vanuit een biografie gezien worden. Het geheel waarop de mens zijn anticipaties richt is nooit een vast bezit. Ook al zou ik vandaag weten waarop ik voor de toekomst moet mikken, morgen blijkt de voorbarigheid van deze anticipatie. Ik heb het geheel niet in handen.”
Zo, daar hebben de wat-kan-je-daarme-worden-dan mensen vast niet van terug! Wat ik met mijn opleiding geworden ben weet ik pas over een aantal jaar of eigenlijk weet alleen mijn hypothetische biograaf het als ik al een tijdje dood ben.
Jammer dat de tekst vervolgt met: “Toch kan ik niet zonder [een idee van het geheel], want als ik mijn leven inricht, dan anticipeer ik mij op het geheel van mijn leven (…) Dit geheel strekt zich niet eindeloos voor mij uit, want dan was mijn leven niet als een eenheid te ervaren en kwam ik tot niets” (Metafysica een weg naar het enthousiasme, prof. Dr. B. Vedder).
Ik heb het geheel niet in handen maar heb toch een idee van een geheel van mijn leven nodig. Ik moet toch tot iets komen... Ik zal er aan werken, ik moet toch iets worden...
20 jaar geen Berlijnse muur.. opnieuw een mogelijkheid onze vrijheid te vieren. Mooi herdenkingslied blijft voor mij van Klein Orkest: Over de muur!
Oost Berlijn, Unter Den Linden Er wandelen mensen langs vlaggen en vaandels Waar Lenin en Marx nog steeds op een voetstuk staan
En iedereen werkt, hamers en sikkels Terwijl in paradepas de wacht wordt gewisseld Veertig jaar socialisme, er is in die tijd veel bereikt
Maar wat is nou die heilstaat als er muren omheen staan Als je bang en voorzichtig met je mening moet omgaan Ach wat is nou die heilstaat, zeg mij wat is hij waard Wanneer iemand die afwijkt voor gek wordt verklaard
En alleen de vogels vliegen van Oost naar West Berlijn Worden niet teruggefloten, ook niet neergeschoten Over de muur, over het ijzeren gordijn Omdat ze soms in het westen, soms ook in het oosten willen zijn Omdat ze soms in het westen, soms ook in het oosten willen zijn
West Berlijn, de Kurfurstendam Er wandelen mensen langs porno- en peepshow Waar Mercedes en Cola nog steeds op een voetstuk staan
En de neonreclames die glitterend lokken Kom dansen, kom eten, kom zuipen, kom gokken Dat is nou veertig jaar vrijheid, er is in die tijd veel bereikt
Maar wat is nou die vrijheid zonder huis zonder baan Zoveel Turken in Kreuzberg die amper kunnen bestaan Goed, je mag demonstreren, maar met je rug tegen de muur En alleen als je geld hebt, dan is de vrijheid niet duur
En de vogels vliegen van West naar Oost Berlijn Worden niet teruggefloten, ook niet neergeschoten Over de muur, over het ijzeren gordijn Omdat ze soms in het oosten, soms ook in het westen willen zijn Omdat er brood ligt soms bij de Gedächtniskirche Soms op het Alexanderplein
Vorige week was Shane Claiborne in Nederland. Bekijk de vidoe, want dit is waard om verder bekend te worden. Lees ook de reflectie van Johan ter Beek op het symposium met de prikklende titel: Zet Jezus Nederland op zijn kop? Wat mij betreft de spijker op zijn kop.
Adobe Flash Player niet geinstalleerd of ouder dan 9.0.115!
Een keer in de zoveel tijd word ik geconfronteerd met mensenhandel. Vorige week hoorde ik een lezing van Lucy Mosterd, moeder van een 'loverboy slachtoffer'. Gisteren in de trouw een artikel over de zorg voor deze slachtoffers die in Nederland ronduit slecht is. Op www.trouw.nl/mensenhandelis er meer te lezen. Lees ook de boeken 'ik stond laatst voor een poppenkraam' van Lucy Mosterd en 'echte mannen eten geen kaas' van haar dochter Maria. Ik roep iedereen op, die mogelijk enige invloed uit kan oefenen op dit fenomeen in hulpverlening, maatschappij of politiek, dit te doen met alle mogelijkheden die hij, zij heeft.
Daniel de Wolf schrijft op zijn weblog een prikkelend artikel met als titel Fantast. Wat mij betreft goed materiaal om mijn goede voornemens om heen te bouwen.
Als we als christenen in Nederland nou eens met elkaar zouden afspreken dat we vanaf 1 januari 2010 tot en met 31 december 2015:
- massaal onze mond zouden houden wat betreft onze mening (in de publieke ruimte, de politiek, de media, op internet, tegenover onze buren, familieleden en collega’s)>tenzijwe erop bevraagd worden of het op het initiatief van de ander ter sprake komt; - geen demonstraties houden tegen abortus, geen flyers over de schepping door brievenbussen duwen, geen klachten indienen tegen onzedelijke reclames of TV-programma’s, maar in plaats daarvan ons oordeel voor ons houden en de publiciteit mijden als de pest; - geen ruzie maken met elkaar; -minder tijd steken in vergaderen en kerkelijke programma’s
'Het offer maakt ons vrij', 'Dank u voor het kruis'. Zonder Golgotha - of beter: zonder wat daar zo om en nabij tweeduizend jaar geleden heeft plaatsgevonden - waren we nog steeds niet vrij. Dat is wat ik dagelijks om me heen in verschillende woordvolgordes langs hoor komen en het verbaast me. Ik begrijp heus wel wat beeldspraak is, maar de vegeving en liefde van God lijken soms ineens een totstandkomingsmoment te krijgen. Alsof God de mens niet liefhad en niet vergaf voordat Hij zijn Zoon naar ons toezond. Ik heb altijd gedacht dat Jezus was gekomen om ons te laten zien hoe groot de liefde van God voor ons is; om het aanschouwelijk te maken? Boven mijn bureau hangt een prachtige crucifix die me doet denken aan de eeuwigdurende liefde van God, en hoe ik mijn beste best wil doen om te leven als Jezus. Niet aan Goede Vrijdag in het jaar 31, toen God ineens bij machte kwam om mij te vergeven.
Als ik theater maak valt mijn oog constant op citaten en artikelen dat met het thema te maken heeft. KLADDKAKA gaat over verlangen. Vele vragen kwamen er na de voorstelling. Een paar bleven hangen: 'kan God verlangen?' 'ik wilde zo graag dat die ene actrice ook een spiegel had op het laatst. dan zou het helemaal goed geweest zijn.' 'gek.. ik wist dat ik dingen miste, ik wilde eigenlijk niets missen'. In de zaal gebeurde wat op het podium gespeeld werd. Mooier kan je het niet hebben. Maar wat is het antwoord op deze vragen? Wat is eigenlijk verlangen en wat is het nut ervan? Voor mij betekent het zoiets als 'de levensader' dat wat je vooruit laat gaan. Iemand zei: stel dat je niet zou verlangen.. wat dan? Ik zei.. dan ben je of volmaakt gelukkig, of je bent apatisch en gelooft niet meer in het leven. Mijn oog viel dit weekend op een zin in een artikel over Charles Tailor. Hij zegt: "Onze tijd is doordrongen van de gedachte dat we als natuurlijke wezens in principe goed zijn zolas we zijn. Het idee dat we in de grond onvolmaakt zijn en van daaruit verlangen en streven naar iets hogers verwerpen veel mensen principieel. Gevoelens van ontreddering, eenzaamheid en leegte worden nu therapeutisch behandeld. Dat leidt tot verstikking van de spiritualiteit die we nog hebben en geeft ons nog sterker een gevoel van onvermogen." Charles Tailor zegt dat het verlangen van de mens verder moet reiken dan het bestaan op zich! Hij noemt dat: diepmenselijke spiritualiteit! Prachtig!
zo ging dat dan, in di goeie ouwe klok van glim & gouwe tiffies aber now wullah, now dat ik old & bijna didi, now zit ik hier game over te kniezen op me stoeroe, in een kapot veranderde stitti word ik remi da rimpel, weke pampa achter glas & ik zweer je gast deze land is niet meer wat ze was – sjoef dan habibi, sjoef door di ruiten al di toelies, al di tuigkoppen uit di tegenwoordige tijd, oyooo di playen biggi pompoe pompoe, aber komen niet van hiro & di zuigt maar & di praat maar habbi dabbi & di doet maar takki takki poep & ik zeg you di bokitoos hebben geen props of respect, di hebben da dockz in da fitti gezet
dus poetry poet, kijk me ogen, luister me oren, want hier is mi torri hardcore & luid: mi have een droom, vol is vol, belanda boven sluiten di shit & alles wordt wider basis controller, luchtdicht lijk da weerga terug naar di wortel
fragment uit mi have een droom (Rotterdam, 2059) , Ramsey Nasr, dichter des Vaderlands
Mo is een marokkaanse nederlander van ongeveer 14 jaar, randstad, 2e klas VMBO kader, mét ADHD (extra strong). Hij zat in het publiek van een talkshow over pesten, die we bij hem op school deden. 'De meeloper' had zojuist haar excuses aangeboden aan 'de gepeste'
Het publiek (ongeveer 100 jongens en 3 meisjes met hetzelfde profiel als Mo zelf) ging totaal los, de stemkaarten vlogen me om de oren, als er 1 ging staan, sprong de rest ook op en de stoelen bleven nog maar net op de grond staan; zeker toen 'de pester' op kwam was dat erg lastig. En toen kwam het moment dat ik Mo in de ogen keek. Hij stond op een stoel en de adrenaline gierde door zijn lijf. Hij schreeuwde net zo hard als zijn matties en stond letterlijk te schudden van de opwinding. Zo'n hele zaal wil dan wel wat in je microfoon bleren, maar in Mo's ogen zag ik dat hem ook echt iets van het hart moest.
Mo (met alle verbazing en verontwaardiging die hij in zich heeft, in zwaar marokkaans accent) tot de gepeste: 'Hoe kan je haar nou vergeven als zij jou zo veel pijn heeft gedaan? Jij hebt een te goed hart, dat is het!'
RSS Feed Broedlogs
