Door:
Charissa Bakema
Als ik theater maak valt mijn oog constant op citaten en artikelen dat met het thema te maken heeft. KLADDKAKA gaat over verlangen. Vele vragen kwamen er na de voorstelling. Een paar bleven hangen: 'kan God verlangen?' 'ik wilde zo graag dat die ene actrice ook een spiegel had op het laatst. dan zou het helemaal goed geweest zijn.' 'gek.. ik wist dat ik dingen miste, ik wilde eigenlijk niets missen'. In de zaal gebeurde wat op het podium gespeeld werd. Mooier kan je het niet hebben. Maar wat is het antwoord op deze vragen? Wat is eigenlijk verlangen en wat is het nut ervan? Voor mij betekent het zoiets als 'de levensader' dat wat je vooruit laat gaan. Iemand zei: stel dat je niet zou verlangen.. wat dan? Ik zei.. dan ben je of volmaakt gelukkig, of je bent apatisch en gelooft niet meer in het leven. Mijn oog viel dit weekend op een zin in een artikel over Charles Tailor. Hij zegt: "Onze tijd is doordrongen van de gedachte dat we als natuurlijke wezens in principe goed zijn zolas we zijn. Het idee dat we in de grond onvolmaakt zijn en van daaruit verlangen en streven naar iets hogers verwerpen veel mensen principieel. Gevoelens van ontreddering, eenzaamheid en leegte worden nu therapeutisch behandeld. Dat leidt tot verstikking van de spiritualiteit die we nog hebben en geeft ons nog sterker een gevoel van onvermogen." Charles Tailor zegt dat het verlangen van de mens verder moet reiken dan het bestaan op zich! Hij noemt dat: diepmenselijke spiritualiteit! Prachtig!
|