Niet perse ontspannend voor je vakantie, maar toch onmisbaar.

Een lang verzwegen oorlogstragedie wordt eindelijk verteld. De Jodenverraadsters is het waargebeurde verhaal van de Joodse Ans van Dijk en Rosa Roozendaal. Tijdens de Tweede Wereldoorlog gedwongen tot een hels dilemma; andere Joden verraden of zelf gedeporteerd worden. In tijden van oorlog worden slachtoffers soms daders en maken onmenselijke keuzes tussen verraad, vrijheid en relaties. Met verstrekkende gevolgen.

De Jodenverraadsters is geschreven en geregisseerd door theatermaker Helmert Woudenberg. De cast bestaat uit onder andere: Myrthe Burger, Maarten Wansink, Anneke Blok, Anna Raadsveld en Jaap Spijkers.

Een vijfdelig podcast-drama van Palentino Media, de NTR en NPO Radio 1. Mede mogelijk gemaakt door het NPO-fonds.

Ik heb de hele serie geluisterd, plus het interview met Helmert Woudenberg. Sowieso is het fijn dat het een theatermaker is die de werkelijkheid heeft omgezet naar een hoorspel. Theatermakers ordenen emoties, situaties en verhalen op zo’n manier dat de luisteraar gedwongen wordt om zelf te denken. Theatermakers zijn als geen ander bereid om tegenstrijdigheden te laten bestaan.
Dat gebeurde ook met mij als luisteraar. Waar ik, voordat ik de serie en het interview beluisterde me afvroeg of ik het zou kunnen verdragen te horen dat deze vijf vrouwen verraders waren, vroeg ik me tijdens het luisteren meer en meer af wie deze vrouwen waren en wat ik zelf zou heb en gedaan. Precies wat de theatermaker wilde bereiken; Zwart en wit bestaat niet (ook al doen we af en toe alsof dat wel zo is).
Het levensverhaal van Helmert Woudenberg komt naar voren in het interview dat erbij is en gaf me nog een sterker begrip van zijn keuze om deze serie te maken.
Ik raad hem iedereen aan om te luisteren.

Als je ervan houdt om in de vakantie eens goed na te denken over levensvragen en ziel perikelen en menselijke keuzes, dan zeker ook dan!

https://www.nporadio1.nl/podcasts/de-jodenverraadsters

Allemaal wonderen

Vandaag bezocht ik de expositie ‘allemaal wonderen’ van het Catharijne Convent in Utrecht. Het was een bonte verzameling van oude en nieuwe kunst over wonderen. Zelf vind ik de moderne kunst toch het leukst. Een greep uit de tentoonstelling van werk dat mij aansprak.
’There will be no miracles here ‘ – De Schotse kunstenaar Nathan Coley maakte een 6 meter hoog lichtkunstwerk dat hij in de stad Stirling plaatste. Hij ontleende de uitspraak aan een koninklijk bevel dat in de 18e eeuw werd uitgevaardigd als reactie op vermeende wonderen in Parijs.  ‘Typisch Schotland’ dacht ik (en waarschijnlijk slaat het nergens op). Het Franse Parijs als stad van romantici tegenover Schotland het land van de kilts waar  honend de billen worden getoond als provocatie.”There will be no miracles here” als een statement. Wij doen het zelf wel.
Een boeiend begin van de tentoonstelling. Lees verder →

Engelse drop

We zijn er gek op, de Regenboogprins en ik; Engelse drop! Ik herinner me nog van vroeger dat ik alle kleuren en smaken testte en maar niet wist welke ik nou het lekkerst vond.
Nu doet de Regenboogprins dat. Hij test de verschillende kleuren, de anijssmaak van het bolletjessnoepje, de kokossmaak van de roze en gele ronde snoepjes en de smaak van de gele, roze, bruine en oranje vierkantjes. We vinden allebei de bruine het minst lekker van de vierkantjes en het zwarte dropje zonder overheerlijk zoet jasje blijft standaard achter in de bijna lege zakjes. We hebben ook ooit driedubbellaagsvierkantjes gehad, in het groen, maar we weten het merk van die soort niet meer. N’ja, het is dus alsof ik samen met Sjakie vd Chocoladefabriek in de auto zit (daar eten we namelijk de dropjes) en dat is toch wel heel leuk! Dat je dus hele ritten over snoep kan praten, want er wordt natuurlijk niet alleen Engelse drop getest.
En by the way, zeer regelmatig koop ik een zak drop die hij lekker vindt en ik niet. Je snapt wel waarom.

 

Van twee kanten – podcast.

https://www.volkskrant.nl/kijkverder/t/podcasts/serie/van-twee-kanten/we-omarmen-ons-pleegkind-zoals-hij-is/

Een aantal weken geleden vroeg Sylvia Huisman, communicatie-adviseur bij Vitree of ze mijn naam en die van mijn lief door mocht geven voor een interview voor de Podcast ‘van twee kanten’ van de Volkskrant. Inmiddels is het interview gedaan en gepubliceerd. Als je ‘m nog niet gehoord hebt; hierboven staat de link. Misschien  wil je’m eerst luisteren voor je verder leest.  Lees verder →

Ik vroeg om een aanbeveling..

… ik kreeg een prachtige brief van Anita:

Aanbeveling Charissa Bakema

Mijn hart vult zich nog steeds met dankbaarheid en in mijn hoofd speelt de ene mooie herinnering na de andere zich af als ik terugdenk aan de lessen van de Theater & Creativiteit minor. Ik neem je graag mee in een paar van deze herinneringen.

Helaas had ik een les gemist. Ik had uitgesproken dat ik misschien wel weer iets met dansen wilde doen voor onze voorstelling, daar hadden we wat mee gespeeld en nu krabbelde ik direct weer terug. Een gevoelig punt. Dus ik bleef thuis. De ochtend les was lang en breed voorbij voor ik durfde te reageren op de vragende berichten met uitgesproken zorgen om mij. Charissa vroeg of ik die dag toch nog even langs kon komen. Ik voelde me ondertussen best wel schuldig en heb haar in de middag opgezocht op school. Al snel kwamen er tranen, ik zat vast in mijn hoofd en durfde niet. Lees verder →