Ik kocht vlak voor mijn 25 jarig huwelijk het boek ‘Alles over liefde’ van bell hooks. In een aantal blogs neem ik je graag mee in mijn gedachten over dit boek. In de eerste blog beschreef ik hoe bell hooks het statement inneemt dat het begrip liefde onderdeel moet worden van het publieke gesprek. In de tweede blog doet ze een pleidooi voor duidelijkheid, definieer het begrip zodat je iets hebt om aan te refereren. Deze blog gaat over het hoofdstuk Rechtvaardigheid dat eindigt met de volgende zin: “Zonder rechtvaardigheid kan er geen liefde zijn”.

Voor bell hooks horen liefde en rechtvaardigheid bij elkaar. Ze gaat er vanuit dat bijna alle ouders ergens miskleunen als het gaat om de liefde voor hun kinderen.  Alhoewel ik dat wel herken, vond ik het toch confronterend om te lezen. Tegelijk vind ik het belangrijk dat ze het benoemt. Ze moffelt niets weg, bedekt niets met ‘de mantel der liefde’.
Wees eerlijk; als je de defintie van liefde als ‘de wil om het zelf te vergroten om de eigen spirituele groei of die van een ander te voeden’ accepteert en ook dat het om ‘intentie en actie’ gaat; hoe vaak kleun je dan mis als ouder (of als pleegouder, of mens dat veel met kinderen optrekt)? Hoe vaak kleunden je ouders mis?
Om je eigen spirituele groei en die van een ander te voeden is het nodig dat je recht doet aan jezelf en de ander. Hoe vaak wordt daarin het kind gepasseerd?

hooks komt op voor de stem van het kind.  Maar al te vaak wordt die genegeerd, of… juist andersom.. verheerlijkt, wat ook een vorm van verwaarlozing en mishandeling is. Ze zegt dus niet: ‘geef het kind altijd zijn zin’ of ‘laat het kind overal over meebeslissen’. Ze zegt wel; hou op met denken dat opvoeden en liefde geven iets is dat binnen de vier muren van een huis plaatsvindt. Bespreek hoe je opvoedt met mensen om je heen. Vrienden en collega’s bijvoorbeeld, en je kinderen waar mogelijk en passend. Of laat je inspireren door boeken, tv-shows, podcasts waar opvoedingsondersteuning is. Niet omdat jij iemand bent die het anders niet red, maar omdat wij allemaal anders miskleunen.

Wanneer doe je echt recht aan een kind? Kun je dat helemaal zelf beslissen? Of moet je je eigen keuzes onder ogen zien? Misschien omdat ik pleegouder ben, ken ik dat falen maar al te goed. Toen de Regenboogprins bij ons kwam was het een enorme challenge om samen met mijn lief en hem balans te zoeken en te vinden. We deden er drie jaar over, dag in dag uit zoeken, vinden en weer verliezen. We hadden het niet gered zonder hulp. Het meest belangrijk waren hijzelf, vrienden en familie en een paar supertrouwe professionals. Mensen die hem ondertitelden voor ons, mensen die ons hielpen uit een strijd te stappen, mensen die ons aanmoedigden en ook soms kritische vragen stelden. En altijd hijzelf, goudeerlijk en zo open als mogelijk, bereid om een nieuwe weg te zoeken als de huidige eindigde.
Deden we dan alles goed? Nee. Echt helemaal niet! Onze prins kon schelden en vloeken als een bootwerker… bij mij werkte dat als een rode lap. Ik herinner me momenten dat mijn lief en ik achter elkaar stonden, de ene woedend, de ander bijsturend ‘blijf kalm lieverd, blijf kalm’. Inmiddels gaat het al heel lang heel erg goed met ons 3en. Natuurlijk maken we fouten, maar we kunnen het heel goed samen uitpraten, sorry zeggen en weer verder gaan. .

Deze week zag ik de documentaire In het hart van de zaak over de vlaardingse pleegkinderen en de pleegouders die hen gruwelijk behandelt hebben.  Het ging me door merg en been. Hoe heeft het kunnen gebeuren, hoe heeft het zo ver kunnen komen? Die vraag bleven de rechters en advocaten maar stellen. Hoe kan het? Precies over dezelfde vraag dacht ik na tijdens het kijken, en met mij vele anderen denk ik. Misschien dat daarom het pleidooi van hooks om het begrip liefde uit de gezinssfeer te halen mij aanspreekt. Omdat het kan helpen om meer recht te doen aan kinderen.

Er stonden nog een paar hele mooie thema’s in dit hoofdstuk. Ga het boek vooral lezen. Ik denk dat het je inspireert.