One house; one revolutionary; two open straight marriages; three gay people (maybe four); three children; two carnivores and eight vegetarians; there’s only one way they’re going to make it… together.

Het is al weer 26 jaar geleden dat ik samen met mijn lief naar de bioscoop ging om de film ‘Together’ van Lukas Moodysson te gaan zien. Het is een van de films waar ik zelfs nu, zo veel jaren later, een grote grijns van op mijn gezicht krijg. Als je de bovenstaande beschrijving van de film bekijkt kun je je daar misschien iets bij voorstellen.
De film speelt in het jaar 1975, een tijd waarin er allerlei nieuwe vormen van samen en samenwonen ontstonden. Als kijker wordt je meegenomen in het leven in een commune. Je ziet het leven van een groep hele verschillende mensen die proberen om elkaars perspectieven op het leven, op normen en waarden te begrijpen, verrijken en verbreden.
Dat lukt natuurlijk helemaal niet. Totaal niet. En toch… iedere keer weer overkomt de groep de problemen die ontstaan.

Ik kan hier natuurlijk niet vertellen hoe dat gaat. Maar als ik de film in onze huidige tijd en samenleving plaats is het een film die nog steeds tot me spreekt. Alsof de spelers en regisseur met hun absurde humor me op het volgdende wijzen: ‘Verschillen zijn te overbruggen. Neem jezelf en je eigen overtuigingen niet te serieus. Je bent meer verbonden dan je denkt.’ Het is een zachte stem die tot me spreekt, dwars door onvermogen heen. Het is de humor die me even optilt uit alle machtgespuis gedoe.

Ik vond nog een rare oude trailer… voor wie nu denkt… hmmm.. best leuk om eens te kijken.