De eerste reacties op Engage the Village.

Vorige week lanceerden Broedgebied en Vitree de eerste podcast van Engage the Village, waar jongeren tussen de 10 en 18 jaar vertelden over hoe de komst van een pleegbroer of zus hun leven beïnvloedde, gemaakt door Wouter Nieuwenhuizen en het Engage the Villlage team. Midden in de podcast kun je luisteren naar het liedje ‘Hoe bouw je een huis’ dat Boter bij de Vis speciaal voor deze podcast maakte op basis van de interviews met de jongeren.

Sanne, één van de deelnemers, vertelt hoe het voor haar was om mee te doen:

Ik hoorde veel verschillende verhalen over hoe mensen het vinden om pleegbroer of zus te zijn. Ik ken natuurlijk mijn eigen verhaal, maar in mijn directe omgeving ken ik geen mensen die pleegkinderen hebben. Ik vond het erg leuk om in gesprek te zijn met mensen die weten hoe het is, het inspireerde me. Door de podcast ben ik ook na gaan denken over mijn eigen verhaal en kreeg ik vragen waar ik anders nooit echt over nagedacht had. Ik vond het fijn om zo in gesprek te zijn.

We kregen ook een aantal reacties van andere jonge luisteraars.
“Supervet!” “Supertof!” “Echt heel leuk. Ik vind het heel mooi hoe iedereen zo achter elkaar praat, heel leuk om naar te luisteren.

En van willekeurige luisteraars:

’ Supertof. De kinderen zijn te gek!’
“Heel mooi, heel professioneel, ook de muziek.”
“Wat een belangrijk initiatief!”
”Hier mogen jullie trots op zijn’
”Ik ben onder de indruk.”
“Heel mooi om te horen, zo puur die kinderen, prachtig. Ook mooi om te delen met pleeggezinnen die ik ken. Dankjewel!”
”Mooi om te horen hoe het voor een groot deel volkomen vanzelfsprekend is voor de kinderen dat er ‘gewoon’ iemand bij komt. Niet te moeilijk doen. Succes met podcasts! Ben benieuwd naar de volgende.”
”Wat een prachtproject.”

Kwam er ook kritiek? Tot nu toe vooral van onszelf. We zijn al weer druk in gesprek over  wat er nog meer kan. In januari komt de 2e podcast uit van eigen kinderen van pleegouders, maar dan laten we de 20-ers aan het woord.

Kwamen er ook vragen?
Jazeker. Zo kwam de vraag: ‘kunnen jullie dit ook met pleegkinderen doen?’.
Ja, gaan we doen. Maar eerst komen in januari de twintigers aan het woord, jongeren die terugkijken op ‘opgroeien met pleegbroers en zussen’ . Ze vertellen wat ze prachtig vonden, wat ze moeilijk vonden, wat onverwachts was en hoe het hen heeft gevormd.

De podcast en het liedje nog niet gehoord? Via onderstaande link kom je bij de afspeellijst.

Podcast Engage the Village & Hoe je een huis bouwt!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lijstje 2020 (Films, series en docu’s)

Gisteren ging de regenboogprins logeren en voor mij was dat het moment om even lekker in een film te duiken. Van te voren wist ik niet dat de film die ik koos, mijn 2020 film zou zijn. Ik koos voor de film Wolfwalkers. De combinatie bos, wolven, mythologie, sprookjes en Ierland spreekt mij altijd aan. Twee uur lang was ik in de ban van een rijkdom aan tekeningen en het verhaal van de verbinding tussen mens en natuur. De film kun je op dit moment alleen in de bioscoop en via Apple TV zien. Een aanrader wat mij betreft. De  film die ik in 2020 ook heel erg mooi vond was: My Octopus teacher. Dit is een documentaire over een duiker die een band lijkt te krijgen met een octopus. Het is  een absolute ode aan dit bijzondere dier.

Mijn top 15 van  2020 is:

1. Wolfwalkers
2. My Octopus teacher
3. Unorthodox
4. Love in the spectrum
5. Klassen
6. When they see us
7. Enola Holmes
8. The Crown
9. De beentjes van Hildegard
10. The breadwinner
11. The guernsey literacy society
12. If anything happens, I love you
13. Jacky en Oopjen
14. Roma
15 Jeffrey Epstein

 

 

 

 

Met trots presenteer ik Podcast Engage the Village

Toen we in het voorjaar een fantastisch plan bedachten wisten we nog niet hoeveel invloed Corona zou hebben op alles wat we hadden bedacht. Van een superleuke Meet Up voor 50 jongeren, gingen we naar Meet Ups voor kleine groepen en uiteindelijk, toen de maatregelen iedere keer strenger werden, hebben we op 8 November een digitale meeting gehad met 9 jongeren uit gezinnen waarvan de ouders voor pleegzorg hebben gekozen.  Dat was dan direct wel een superleuke en boeiende ontmoeting, die vroeg om meer. De ontmoeting sterkte ons in onze overtuiging dat er zo ongelofelijk veel sterke en belangrijke verhalen zijn op te halen. DUS MEER GAAT ER KOMEN!
Na de meeting is er door Wouter Nieuwenhuizen, Tabitha van Dongen, Mariam en Anne- Roos van Boter bij de Vis, Sylvia Huisman van Vitree en ondergetekende hard gewerkt aan een creatief product.
Het eerste lied is geschreven, de eerste podcast is klaar en de eerste tekeningen zijn gemaakt. En dit alles was niet tot stand gekomen zonder Jael, Ziva, Teun, Sara en Sanne! Met dank aan stichting Kinderpostzegels voor de ondersteuning.

Klassen

Een dierbaar mens attendeerde me op de documentaire serie Klassen. Gisteren bekeek ik de eerste aflevering en ik was meteen geboeid. De aflevering portretteert naast volwassen beleidsmakers en bestuurders en leerkrachten ook jongeren en kinderen.  Ze volgt een aantal kinderen  in groep acht, die bezig zijn met hun Cito-score en het toekomst advies dat ze krijgen.
Veel kinderen in armere wijken krijgen een lager advies dan kinderen van hoog-opgeleide ouders in rijke wijken.
Deze waarneming is niet nieuw voor me, maar toch wel weer schokkend. Hoe zou het zitten met kinderen van hoogopgeleide ouders in arme wijken? (Of bestaan die niet?)
Tijdens de aflevering vertelden drie meiden, die nu VWO doen, dat ze een basis/kader advies hadden gekregen  (waarschijnlijk doordat ze een taalachterstand hadden kwam de Cito lager uit). Ook kwam naar voren dat leerkrachten soms lager adviseren omdat ze verwachten dat het thuisfront niet genoeg kan steunen. Ik dacht plotseling terug aan mijn eigen Cito-advies; MAVO/HAVO. Lees verder →

Mini bieb

Ken je ze? De kleine zelfgebouwde mini bibliotheekjes voor een willekeurig huis in een willekeurige straat. Bij ons in de buurt staat er ook eentje.

Ik ben een boekenliefhebber. Niet omdat ik alles lees, maar eigenlijk omdat ik gewoon hou van boeken. Net zoals de Regenboogprins hou ik van de geur, van hoe de bladzijden voelen,  en ook van de gepriegelde woorden die soms in de kantlijn staan. Ik hou van nieuwe boeken, maar eigenlijk net zo veel van gebruikte.
Het leuke van zo’n minibieb voor een willekeurig huis in een willekeurige straat is dat er maar een paar boeken in staan. Dus geen enorme bibliotheek en ook geen boekwinkel. En dat maakt dat er dus ook minder keus is en ik met andere boeken thuis kom dan als ik naar de winkel was geweest. Zo vond ik deze week het boek ‘Mijn moeder was analfabeet’ (en andere levensverhalen van geslaagde vrouwen). Nu is mijn moeder geen analfabeet en vraag ik mij af wanneer je jezelf onder de geslaagde vrouwen kunt rekenen, maar zeg nou zelf, dat is toch al een leuke startgedachte bij dit boek. Bovendien  heb ik nu een plekje in de buurt waar ik mijn eigen boeken ook kan brengen. Zo bracht ik laatst het boek ‘Lefbek’ naar de minibieb… benieuwd wie die weer meegenomen heeft. Ik zeg maar niet waar het over gaat!