Zoet zwevende vlinders

‘Nee, ik wil niet.’ Dacht ik de eerste week na de vakantie iedere morgen als ik naar mijn werk reed. leuk  hoor, om collega’s weer te zien en nieuwe studenten te ontmoeten. Maar net zo lief was ik nog even thuis gebleven met mijn nog te lezen boeken, door de velden sjouwend met man en regenboogprins.image

Lees verder →

De laatste keer 7 zijn.

image

De hele dag vult hij zijn tijd en vraagt af en toe: ‘hoe lang duurt het nog voor ik cadeautjes krijg?’ Als hij in bed ligt schuif ik er even naast. Mijn hoofd naast die van hem. ‘Morgen ben ik 8’  fluistert hij. Dan is hij even stil. ‘Wel jammer dat ik dan niet meer 7 ben.’ En nog een paar tellen later. ‘Ik moet er bijna van huilen’.

De regenboogprins weet altijd zo kernachtig aan te geven hoe het vaak is in het leven. Reikhalzend kijk je soms uit naar wat nieuws. En als het zo ver is neem je toch ook met een kleine of soms een grote traan afscheid van wat niet meer is. Een ware levenskunstenaar heeft het leven van lief en mij verrijkt.

Verder kijken.

Pleur op!

Kutland!

Ze moesten haar onder de zoden leggen.

Homo!

Het verbaast me dat mensen dit soort dingen gewoon aan elkaar tweeten, als reacties onder nieuwsartikelen zetten en als haatmails versturen. Afgelopen nacht zag ik een filmpje waarin Sally Kohn dit aan de orde stelde. Ze sprak over het leren zien van de andere mens. Niet de mening was bepalend voor haar vertrouwen in hem, maar wie de ander was als persoon. Ik vond het een mooie en ware gedachte. Volgens mij heeft het vertellen van levensverhalen dezelfde werking. Door de verhalen leer je de mens kennen en zien achter het verhaal, Je herkent jezelf en je bent hierdoor in staat je te verbinden.