Creativiteit krijg je niet voor niks


 


Creativiteit is een van de tien belangrijkste 21e -eeuwse vaardigheden. Daarmee zou je kunnen zeggen dat het een modegril is. Volgens de Dreu en Sligte is creativiteit echter meer dan een modegril. Het is een belangrijke skill om te blijven ontwikkelen.
Maar wat is creativiteit? Waar komt het vandaan? Wat gebeurt er in het brein en welke persoonlijkheidseigenschappen moet iemand wel of niet hebben? Kortom: Hoe kun je onderzoeken wat creativiteit inhoudt? Ik vind het enorm boeiend om te lezen wat er onderzocht wordt en hoe dat fenomeen creativiteit, waar ik zo gek op ben, geanalyseerd en beschreven wordt.
In het boek ‘Creativiteit krijg je niet voor niks’ wordt kennis gebruikt vanuit de fenomenologische en historische psychologie door het leven en werk van grote denkers en kunstenaars te doorgronden en van daaruit te veralgemeniseren. Ook putten de schrijvers uit de sociale en cognitieve psychologie en de organisatie- en arbeidspsychologie, bedrijfskunde en klinische psychologie. Ze richten zich daarbij op creatieve producten, creatieve personen en creatieve processen. Lees verder →

Project mislukt.

Het leek me zo boeiend en leuk. Tijdens de 40 dagen tijd bloggen over burgerlijke ongehoorzaamheid. Ik moet toegeven dat dit project volkomen mislukt is. Ik kon de energie niet opbrengen om te zoeken naar allerlei leuke en boeiende projecten. Zo maar. Zonder reden eigenlijk. Ik was met andere dingen bezig. Tja… zo gaat dat soms.

En nu is de vastentijd bijna voorbij. Daarom post ik vandaag maar de  collage die de regenboogprins maakte een paar weken geleden. Die had hij op school niet mogen ophangen. Daarom post ik hem hier. Toch een beetje provocatie. Zo meteen ga ik kijken naar het meest provocatieve verhaal allertijden. The Passion!

Ontmoeting (liturgie en theater)

Midden in de winkelstraat van Amersfoort staat een kleine Lutherse kerk. Ik ben uitgenodigd door Diederiek van Loo. Op een doordeweekse dag ga ik er naar binnen en ontmoet een aantal predikanten en kerkelijk werkers die jaarlijks zich laten inspireren door allerlei bronnen van kunst en creativiteit. vandaag ben ik uitgenodigd om het proces van theater maken te onderzoeken in het licht van het maken van de liturgie.

Tijdens de voorbereiding ontdek ik sowieso dat spiritualiteit deel uitmaakt van veel theater dat ik waardeer; ik kijk naar het maakproces van de show ‘Mens’ van Wende Snijders, ik luister naar een interview met Lotte vd Berg, maar ook theatergezelschap  ‘de Warme winkel’ vind ik in al haar provocatie spiritueel. De theatermakers zijn mensen die zich verbonden weten met het leven, die zich daar vragen over stellen, of die woede proberen op te roepen. Ze zijn wars van onverschilligheid maar bouwen, net zoals liturgen, op traditie. Ze staan op de schouders van wie hen voorgingen.  Lees verder →

Een krachtig verhaal.

Al eeuwen lang vertellen mensen elkaar verhalen. Verhalen zijn geen feiten. Het zijn betekenisdragers. Ze vertellen over wat mensen belangrijk vinden en zijn een kanaal voor moeilijk te uiten gevoelens. Gisteren was ik te gast op de scholingsdag van de Nederlandse Vereniging voor Speltherapie. Ik mocht een workshop geven over ‘helpende verhalen’. Een workshop is voor mij altijd een fantastische mogelijkheid om mijn kennis ergens over te verdiepen. Voor deze workshop dook ik twee boeken in. Allebei boeiend, op totaal verschillende wijze. Het boek ‘Verbindende verhalen’ raakte me door de herkenbare metaforen voor kinderen die van thuissituatie moeten wisselen door adoptie of pleegzorg. Het boek ‘Narratieve therapie in de praktijk’ was heel erg boeiend door hoe de schrijver me meenam in de verbindingen  tussen de gebeurtenissen en ervaringen in de levens van mensen.  De schrijver Michael White neemt in zijn boek de hoofdverhaallijn, die negatief kan kleuren door die ervaringen, stevig onder de loep en wandelt met zijn cliënten buiten deze gebaande hoofdweg, op zoek naar andere verhaallijnen. Verhaallijnen waar iemands levenskracht weer teruggevonden wordt.  Hij doet dit via externaliserende, re-autoriserende en re-memberingsgesprekken.

Het lezen van deze boeken was boeiend en leerzaam. De workshop verdiepte mijn ervaring nog verder. Ik legde de verschillende bronnen over storytelling die ik inmiddels ken voor aan de deelnemers en er ontstond en boeiend, open en kwetsbaar en tegelijk krachtig gesprek. We dachten na over de rol van de ‘helper’ in therapeutische verhalen. ‘ ‘Wanneer moet deze zich openbaren? En wat moet deze doen? Hoe kunnen we de technieken uit de narratieve benadering vertalen naar spel met kinderen? ‘ De tijd was natuurlijk veel te kort.

Speltherapeuten zijn belangrijke mensen. Ze geven om de kleine mensen, de mensen die over een aantal jaar onze samenleving moeten voortzetten. Namelijk: kinderen.  Ze nemen deze  uitermate serieus en doen alles om hen te helpen om op te groeien tot stevige volwassenen. Volwassenen die weten wie ze zijn en die tegen een stootje kunnen. Volwassenen die weten dat ze er toe doen en die de samenleving helpen opbouwen. Mensen die weten in welk verhaal ze staan en die ook weten welke verhalen vernietigend en afbrekend zijn en die los kunnen laten.

Ik voelde gisteren respect voor deze beroepsgroep, die zo hard aan het werk is en wiens kwaliteit de komende jaren steeds meer bewezen zal worden doordat er nu een Master Opleiding Speltherapie is, zodat er ook beter onderzoek naar de werking van speltherapeuische interventies kan worden gedaan.  En ik ben trots dat ook ik mijn steentje mag bijdragen aan deze opleiding.

 

Een bizarre avond over angst.

Via Facebook zag ik het evenement. Ik haakte aan op de titel ‘ik voel dus ik ben’, het thema angst en op de sprekers Remco Robinson en Alain Verheij. Ik meldde me aan voor  ‘Denken in de Driehoek’  in 030.

Eerst ging ik nog even snel stemmen, dacht ik. Ik moest echter in een lange rij staan om daadwerkelijk te kunnen stemmen wegens een slecht werkende app van de gemeente Utrecht. Daardoor wist ik zeker dat ik te laat zou komen.  Lees verder →