Evenwichtskunstenaars

‘Risicokind of evenwichtskunstenaar?’ Elize Lam schreef dit mooie boek. Het lag al drie maanden te wachten om gelezen te worden en nu mijn agenda eindelijk voor drie weken leeg is, lees ik het ook daadwerkelijk. Het boek is aangenaam bevestigend voor me en biedt tegelijk stof tot nadenken. Als pleegouder van een ‘risicokind’ heb ik me de afgelopen jaren zowel verwonderd over de veerkracht van onze pleegzoon als zorgen gemaakt over de diep verborgen trauma’s in dat kleine lijfje. Ik verwonderde me over zijn levenslust en eigen manier van voorzichtig grenzen verleggen (als ik hem daarbij wilde helpen, deed ik dat vaak met te grote stappen). ‘Moet hij niet in trauma-therapie?’ was een gedachte die regelmatig door mijn hoofd spookte. Hij is zo enorm angstig, kan therapie hem daarbij helpen? Ik denk het wel, maar therapie alleen zal hem niet helpen. Lees verder →

Zien is zoooo relatief!

Op de deur van het toilet in het restaurant hangt een bewerkte zwart-witfoto aan de deur van een aantal jonge mensen die enthousiast in de camera kijken, terwijl ik de boodschap lees die er onder staat: enthousiast jong personeel gezocht.

IMG_2896

Als ik uit het toilet kom staat de regenboogprins bij het fonteintje.  Ook hij ziet de foto. ‘Charissa, waarom hebben die mensen geen ogen?’ vraagt hij.  Lees verder →