Het ging best goed dit jaar.

99A0C03C-F841-46E7-A6B6-CCD6B6E7BA5EIk hou al jaren nadrukkelijk NIET van Sinterklaas. Door het hele gedoe rondom de Pieten is dat nog minder geworden. Voor de regenboogprins is de tijd spannend en verwachtingsvol en tegelijk verschrikkelijk vermoeiend. Maar hij houdt er wel van, dus we moesten er wat mee.  Hoe vond  ik als Sinterklaashater en pleegouder een goede weg in deze tijd? Samen met mijn lief pakten we het als volgt aan:

1. We hebben er vooraf zo min mogelijk aandacht aan besteed. Niet naar de intocht, geen Sinterklaasjournaal kijken. Wel wekelijks een klein cadeautje in zijn schoen (van ons, niet van de Sint). Het gevolg was dat de prins een week van te voren zei; het duurt nog wel een maand voordat het Sinterklaas is toch?Wij hebben dat lekker zo gelaten. Lees verder →

Een wereld zonder ons, oftewel Homo Stupides?

C70895AD-DC66-4147-85A3-65058E3E06BA De aanleiding:

Bij de Christelijke Hogeschool Ede sloegen wij als creatieve ontwikkelaars, samen met de neurokenners de handen ineen en bedachten een klein festival over een aantal grote technologische ontwikkelingen waar studenten vanuit wetenschappelijk en kunstperspectief in participeren. Dit festival zal op 28 Januari 2019 plaatsvinden in Cultura in Ede. Vijf thema’s komen in gesprekken en discussies telkens terug als het gaat om de morele doordenking van de toekomst: de Homo Deus; de Cyborg; privacy; geest, ziel en lichaam & toekomstige beroepen.

Lees verder →

The ballad of buster Sgruggs

“Mensen houden van verhalen. Ze zijn net als de personen in die verhalen, tenminste; deels..” . Dit is een zin uit de Netflixfilm THE BALLAD OF BUSTER SGRUGGS van The Coen Brothers. Gisteravond heb ik de film met veel plezier gekeken. De bovenstaande zin vertelt eigenlijk precies wat ik bij deze filmmakers zo waardeer. Hun films staan aan de ene kant mijlenver bij mij vandaan. Ik ben immers geen cowboy, heb geen wapen en het doden van mensen hoop ik nooit te doen. En toch herken ik mijzelf in de mannen en vrouwen die de Coenfilms bevolken. Ik herken hun vragen, hun onzekerheid, hun opgetogenheid, ik herken het streven naar werkelijk bestaan, de tederheid, de lafheid en de moed. Ik herken het willen winnen en het verliezen. De Coen brothers zijn meester in het stileren van deze aspecten van menselijkheid. THE BALLAD OF BUSTER SCRUGGS laat dit meesterschap opnieuw aan mij zien. Daarnaast ben ik onder de indruk van hoe zij vormgeven. In deze film is het alsof ik een boek lees door de ogen van iemand anders. Ik kijk naar een film, maar ik beleef een boek.

Het lijkt me helder: Ik beveel de film van harte aan. Hou er rekening mee dat het een western is,  er worden behoorlijk wat mensen neergeknald.

Verbeeldingskracht

F755F802-C13A-461C-8F76-8A9D81F090F2De eerste helft van de herfst keek ik omhoog. Ik keek omhoog en zag de rijkdom aan kleurschakeringen in de bomen. Van diepgroen transformeerden de bomen naar warmgeel, lichtbruin, dieprood, gloeiend oranje. De laagstaande zon gaf de kleuren nog meer dynamiek. Ik keek, ik rook, ik keek en ik voelde hoe de herfst mijn liefde zoals ieder jaar langzaam maar zeker veroverde en betoverde. Ik wilde haar hebben, ik wilde haar schilderen en fotograferen en heel soms, heel soms lukte het me iets van haar schoonheid te vangen.

In het deel van de herfst waar we nu zijn, kijk ik naar de grond. De meeste bladeren zijn gevallen en liggen op de grond om straks langzaam maar zeker weg te rotten om zo weer nieuw leven nieuwe kansen te geven. Ik kijk naar de grond en waar ik eerst naar de kleuren keek, kijk ik nu naar de vorm. Ieder blad heeft zijn eigen vorm. Er zijn grote en kleine bladeren, dunne, dikke, hoekige, ronde, hartvormige, gevlekte, effen, gekreukt en glad, vol gaten of helemaal gaaf. Ik vind ze leuk die blaadjes. Grappig ook.

74657948-7360-464D-A693-720E78F274B0

Ik kijk naar de blaadjes en bedenk me wat ze ook zouden kunnen zijn. Ik kijk en kijk en dan ga ik ze zien! De bladvisjes. Ze zwemmen voor mijn voeten, speels, vrolijk, grappig. Soms als minimonsters, maar van die grappige die ik ook in ‘monsters en co’ tegen zou kunnen komen. Ik maak foto’s en ga naar huis. Ik pak mijn boek en al snel komen ze tevoorschijn. De bladvissen en diepzeekruipers en af en toe een blinsect.

D1490383-14FB-4BDE-B0F5-197861547ADE De verbeelding begint te stromen.

Langzaam optrekkende mist.

152A8B74-5F1B-46F4-AC81-8DD3861F2D9D

Het was een week om niet snel te vergeten.

Op maandagavond zag ik Marjon Moed, zij presenteerde de documentaire Single, waarin ze op zoek ging naar het antwoord op de vraag ‘Waarom heb ik geen man?’. Aan het eind van de avond zei ze ‘alles begint met één’. Die zin bracht me direct terug naar de theateravond met Lotte van den Berg (vorige blog) waar ik me los moest maken van de groep om een andere keuze te kunnen maken. Ik was toen alleen en bleef ook lange tijd alleen. Lees verder →