Een moedige dame

Het is vandaag Aswoensdag; de dag dat het carnaval voorbij is en de vastentijd begint. De dag dat mensen in kerken een askruisje halen om te erkennen dat ze fouten hebben gemaakt. Ik moet denken aan een spreuk aan de wand die mijn lief en ik ooit tegenkwamen bij een expositie:

” Forgive me for what I NOT have done”.

Ik kende al die jaren wel het ‘vergeef ons onze fouten’ , maar deze voegde iets nieuws toe. ‘Vergeef me voor wat ik niet heb gedaan’. Voor mij, als braverik, een veel confronterender uitspraak. Want plotseling was mijn ‘foutenlijst’ enorm gegroeid. Tijdens deze vastentijd ga ik op zoek naar mensen die regels durven doorbreken, die soms ‘burgerlijk ongehoorzaam’ worden genoemd, maar die met hun daden stelling durven nemen tegen wetten en regels die onrechtvaardig zijn.  Ik begin met een dame wie ik al zoveel jaar bewonder en die door haar kleine daad van verzet een symbool werd voor de  burgerrechtenbeweging: Rosa Parks! Hulde!

Tip voor mezelf en lezer: welke onzinnige regels kan ik mee stoppen te gehoorzamen?

 

Want sterk is de dood (maar niet sterker dan de liefde).

Vandaag op mijn werk was iedereen verdrietig omdat een collega een einde aan zijn leven maakte  afgelopen week. Er was verslagenheid, stilte, onbegrip, onvermogen, begrip, pijn en ik voelde mezelf ook machteloos, boos en verslagen. Het zijn woorden die in een situatie als dit gebruikt worden, maar die niet toereikend genoeg zijn om te beschrijven wat er gebeurd is. Ik heb met een paar collega’s gesproken, ook over gewone werkdingen, maar daaronder lag bij iedereen verdriet. Na een paar uur wilde ik naar huis. Ik reed naar huis en bedacht me dat ik tijd voor mezelf wilde nemen. Lees verder →

Neusgekneus

Je hebt geleerd om je grens aan te geven, je doet dat op de manier waarop je dat hebt geleerd en toch krijg je een dreun op je neus. Dat overkwam de regenboogprins een paar weken geleden. Iedere dag verkleurde de neus. Van lichtgeel, naar groenig, naar blauw en weer naar geel en tenslotte weer normaal. Het verwerkingsproces verliep iets anders. Lees verder →

‘Zeventien’ van Eva Line de Boer

Een paar jaar geleden zag ik van haar een voorstelling over ‘alles wat er tegelijk gebeurde’. Ik vond de voorstelling boeiend, leuk origineel en ontroerend. En super vormgegeven. Dus toen ik de aankondiging zag van deze voorstelling zag wilde ik er naartoe. Samen met een vriendin zat ik in een halfvolle zaal. Ik vroeg me af waarom? Zou het kunnen zijn omdat de gemiddelde theaterbezoekers het als ‘intercultureel en dus niet interessant’ beschouwde? Of omdat de voorstelling door grotendeels ‘niet geschoolde spelers’ werd gespeeld? In de theaterkrant las ik later een recensie over het stuk waarin vooral de dramaturgie kritiek kreeg; het was ‘rommelig’. Lees verder →