Hyperrealisme Sculptuur

088DCFFC-7595-4BA1-B9A7-9285D38C3F2BVanmorgen trokken de regenboogprins, lief en ikzelf er op uit! Al lange tijd wilden we naar de expositie Hyperrealisme Sculptuur in de Kunsthal in Rotterdam. Vandaag was het zo ver. Ik had natuurlijk al wat foto’s gezien, maar als je er echt bent is het wel heel bijzonder. Bizar genoeg wilde ik net zoals iedereen de beelden aanraken. Ik wilde de huid voelen. Dat mocht natuurlijk niet en daarom lag er ergens een klein stukje van het materiaal waar de beelden van waren gemaakt dat we wel mochten aanraken. Dat deden de regenboogprins en ik en het was een raar gevoel, want het zag er uit als huid, maar het voelde als een soort rubber.

Lees verder →

Wonderlijk kunstig!

Ik denk dat dit de meest bijzondere werkweek was van schooljaar 2017-2018. .

Gemaakt door Esther Ras.

Gemaakt door Esther Ras.

Afgelopen maandag ontmoetten we elkaar. Een groep 2e jaars social work studenten, de acteurs van de theaterwerkplaats van ‘s Heeren Loo (de Hartenberg), hun regisseurs en ondergetekende.  Onder de dennenbomen van het terrein, in de gymzaal op het terrein van de Hartenberg verzamelden we.  Het was het begin van een week die ik niet snel zal vergeten.  Lees verder →

Tomatenkopfe!

Tweetakt is toch wel een van de leukste kunstfestivals voor kinderen. Met name fort Ruigenhoek, omdat daar een aantal beeldende kunstenaars exposeren. Samen met de regenboogprins worden we dan een beetje gek. We springen op grote olifantenkussens,  we luisteren naar een concert van kleine muziekdoosjes, we klauteren over tafels en er onderdoor (dat laatste doet de regenboogprins vooral). Dit jaar was de prins aan het werk om een dobber te maken in een van de workshopruimtes toen ik nog even wat filmpjes bekeek. En daar kwam ik uit bij mijn favoriet van dit jaar: Tomatenkopfe.  Lees verder →

Tijd

Schrijvers kunnen spelen met de tijd, een vluchtig moment eindeloos oprekken. Janna Loontjes in Filosofiemagazine Maart 2018

Photo by Brandon Wong on Unsplash

Photo by Brandon Wong on Unsplash

Al bijna 25 jaar fiets ik wekelijks langs de klok op het huidige notarisgebouw van de Vondellaan in Utrecht. Op weg naar het centrum, of op weg naar huis. Soms stond de klok voor, soms achter, soms stil. Maar altijd waren er de twee wijzers die aangaven hoe laat het volgens die klok was. Ik paste na het passeren van de klok vaak mijn fietstempo aan. Sneller als ik mijn afspraak of trein dreigde te missen en langzamer als ik nog ruim in mijn tijd zat. Ik reed er alleen langs, of samen met mijn lief, met vrienden, of met vreemden die ik net ontmoet had, met mijn ouders en tegenwoordig met een babbelende regenboogprins, die niet op die klok let, omdat hij een voorkeur heeft voor de digitale tijd. Lees verder →