Fragmenten: Perspectieven op Jezus (Verslaafd aan God; Peter Rollins)

IMG_3007

 

Ik ben opgegroeid met het verhaal van Adam en Eva. God had ze een prachtig paradijs gegeven. Een soort blue lagoon. En ergens in die lagoon stond een boom waar ze geen vruchten van mochten eten. Eva liet zich verleiden door de slang en at wel een vrucht, waarom het een appel was weet ik eigenlijk niet, maar Adam at er ook van en daarna ging het volledig mis. Ze begonnen zich te schamen, ze verstopten zich en God was zo boos dat hij ze wegstuurde uit het paradijs, met vijgenbladeren om hun naaktheid te bedekken, dat gelukkig nog wel. Na dit verhaal begon de rest van de bijbel en alles werd geinterpreteerd vanuit de scheiding en schuld die was ontstaan tussen God en mensen. De erfzonde was ontstaan! Lees verder →

Fragmenten: leegte? (‘Verslaafd aan God’ – Peter Rollins)

“Op het niveau van de menselijke existentie worden we vanaf het allereerste begin getekend door een gevoel van verlies/scheiding/niets dat in ons het geloof doet ontstaan in iets dat de leegte op kan vullen en ons voldoening kan schenken. Hoewel verschillende mensen en culturen een verschillend idee hebben over wat dit kan zijn, worden we er allemaal door getekend en door voortgedreven”.

Deze gedachte neemt Rollins als basis voor zijn theorie over het zoeken naar vervulling. Al in het eerste hoofdstuk bleef ik met mijn gedachten op dit uitgangspunt hangen. Rollins gebruikt het psycho-analytisch gedachtengoed van Freud als basis.  Lees verder →

Goed mens – slecht mens

‘Joris Goedbloed’ noemde mijn moeder mij soms toen ik tiener was. Met verve verdedigde ik de goedheid van de mens. Uiteraard waren er slechte mensen. Mensen die overheersten en onderdrukten, die rijk werden ten koste van anderen of die manipuleerden. Maar de mensen die ik tegenkwam waren allemaal goed. Ze hadden alleen iets ergs meegemaakt, of hadden iets verkeerd aangeleerd waardoor ze zo reageerden als ze deden. Ik verdedigde de mens. Lees verder →

De afgrond, deel 7

Voor iedereen, behalve de dwaze heiligen onder ons, is rationeel denken – ofwel: ‘de ziel van buitenaf beschouwen’- onvermijdelijk, of het nu door theologie, filosofie, wetenschap, of simpelweg door de verhalen is waarmee we onze levens beschrijven en begrijpen. Maar hoe leeg is zulk begrip, als het de momenten die het verlangen naar begrijpen juist heeft gewekt, verkleint en uitwist? Welke discipline kan twijfelachtiger zijn dan die welke je leert om in het licht dat jou eens overweldigde elk logisch smetje te zien?

Chrisian Wiman, uit: ‘Mijn heldere afgrond’

De kuil

De kuil

Lees verder →