Wie mij kent denkt waarschijnlijk dat deze blog over de liefde voor mijn man en mijn pleegzoon (en uiteraard mijn hond) zal gaan. Gisteren (23 mei 2026) was ik 25 jaar getrouwd met mijn lief. Het was een moment om de liefde te vieren en dat hebben we zeker gedaan. Deze blog gaat daar niet over. Wel heb ik het boek waarover ik de komende tijd wil bloggen, heel bewust gekocht rond ons vieren van de liefde. Ik vond het een waardevol cadeau.
bell hooks
Het boek waarover ik wil schrijven is van bell hooks . Ik kwam haar een aantal weken geleden ergens tegen in een artikel in het magazine Filosofie. Ik was gelijk geboeid al weet ik nog niet goed waarom. Ik luisterde een aantal podcasts waarin zij ter sprake kwam en ontdekte dat ze in ieder geval veel putte uit een aantal bronnen die ik ook lees of heb gelezen, zoals Paolo Freire, Thomas Merton en Henri Nouwen. Het laatste boek dat ze uitbracht gaat over liefde. Niet alleen de persoonlijke liefde, maar ook en juist die binnen de samenleving. Daar heb ik ook veel mee, dus dat leek mij een prachtige start om meer over haar en haar visie te weten te komen. Een fragment uit de inleiding:
Iedereen wil meer weten over liefde. We willen weten wat het betekent om lief te hebben, wat we in ons dagelijks leven kunnen doen om lief te hebben en te worden liefgehad. Maar hoe krachtig ons verlangen ook is, de culturele onzekerheid blijft onverminderd. Overal leren we dat liefde belangrijk is, en toch worden we bestookt met het onvermogen om lief te hebben. In de politiek, onder gelovigen, in onze families en in ons romantisch leven vinden we weinig aanwijzingen dat liefde onze keuzes stuurt, ons begrip van gemeenschap versterkt of ons bij elkaar houdt. Dit sombere beeld verandert niets aan de aard van ons verlangen. We hopen nog steeds dat de liefde zal overwinnen. We geloven nog steeds in de belofte van liefde.
Wat bell hooks in deze inleiding schrijft is volgens mij dat de liefde als sturende bron binnen de samenleving (zij beschrijft de Amerikaanse, maar ik denk nu na hoe dit in onze Nederlandse of Europese samenleving eruit ziet) geen evenwichtige publiek besproken plek heeft. Binnen de populaire cultuur heeft het een plek als uitdrukking van verlangen, maar een inspirerende dialoog binnen het brede publieke domein ontbreekt. Ze benoemt dat ze als ze met mensen van haar eigen generatie in gesprek ging over de liefde, dat ze haar dan medelijdend aankeken en aanraadden om naar een therapeut te gaan omdat ze zou ‘snakken naar een man’. Het maakte haar alleen maar vastberadener. Toen ze zich verdiepte in wetenschappelijke literatuur over het onderwerp, verbaasde het haar dat de meeste bejubelde boeken over het onderwerp, door mannen zijn geschreven terwijl ze haar leven lang dacht en nog steeds denkt ‘dat liefde toch echt een onderwerp is waar vrouwen intensiever en krachtiger over nadenken dan wie op deze planeet ook’.
Ik vond het een boeiend begin en heb zin om verder te lezen. En waarom ik het nog veel leuker vind om dat te gaan doen, is dat mijn 18 jarige neefje die net aan zijn studie theoretische natuurkunde is begonnen, haar ook boeiend vindt en ‘veel moeilijker werk’ van haar wil lezen. Superleuk om te weten dat een jongere haar gedachtengoed ook boeiend vindt. Ik houd me dan maar even bezig met dit ‘makkelijke’ boekje. Ik eindig met een laatste fragment uit de inleiding. Heb je zin om mee te lezen of/en mee te denken? Graag. Schrijf vooral je gedachten in de reacties. Misschien kunnen we samen leren over dit belangrijke thema.
We snakken ernaar een einde te maken aan de liefdeloosheid die zo diep is doorgedrongen in onze samenleving. Dit boek vertelt ons hoe we kunnen terugkeren naar de liefde. Alles over liefde. Nieuwe inzichten biedt fundamenteel nieuwe manieren om na te denken over de kunst van het liefhebben en geeft een optimistische vreugdevolle visie op de transformerende kracht van liefde. Het leert ons wat we moeten doen om weer lief te hebben. Het toont ons de wijsheid van de liefde en wat we moeten doen om aangeraakt te worden door haar genade.
