Films over kleine levens.

Wil jij iedere dag twee van je favoriete films op Facebook posten? Vroeg Dwi me. Dwi ken ik van lang geleden, toen ik haar regisseerde en zij speelde in een voorstelling die ik had gemaakt. Ergens in de tijd kwamen we elkaar in de online wereld weer tegen. Zij leest mijn verhalen, ik die van haar. Toen ze vroeg om favoriete films dacht ik eerst; ‘ oh nee, niet nog een challenge’, maar ja, ik vond haar aardig, dus ik besloot een poging te wagen. Met enige paniekgevoelens liep ik naar mijn dvd-kast.
En daar zag ik ze. Al mijn zeer geliefde grappige, ontroerende en bovenal om over na te denken films over kleine mensen op zoek naar hun bestemming. Geen beroemdheden, maar gewone mannen en vrouwen die geconfronteerd worden met verlies, die verrast worden door vreemde snuiters die ze plotseling tegen komen, die worstelen op een manier dat ik er om moet lachen, clowns zonder clownsneus. Lees verder →

Sis dient zich aan.

Sinds half februari is de zus van de regenboogprins  van het gezinshuis waar ze woonde, wegens een breakdown verhuisd naar een crisisopvang. En sinds die tijd haalden wij haar (tijdens de lock down) wekelijks op voor een wandeling. Twee weken geleden ging het slot weer open en nu komt ze ook logeren. Ik noem haar online Sis.
Sis is dertien en leeft via haar telefoon, daarnaast heeft ze honderden wensen en een goed relativeringsvermogen omdat veel wensen nog iets te kostbaar zijn en ze dat gelukkig beseft. Ook is ze grappig en op een leuke manier sarcastisch.
De Regenboogprins leert van haar gretig alle mogelijkheden die een mobiel heeft en vindt het heerlijk om zijn zus zo vaak te zien.
Gisteren, tijdens een wandeling, zei lief ergens tegen de Regenboogprins, ‘Het leven is heel simpel’. Nou, daar was Sis het niet mee eens. En daar kan ik goed inkomen.
Haar leven is allesbehalve simpel.

Er is veel gebeurd,  al vanaf haar babytijd.  Daarna 5 verhuizingen naar andere plekken. Dat is hartstikke ingewikkeld voor een kind. We hopen dat we in de rol van soort ‘oom en tante’ ruimte kunnen geven aan de band tussen broer en zus de komende jaren tijdens weekenden en vakanties.

Voor mezelf is het wel weer even wennen. Met z’n vieren is er een totaal andere dynamiek dan met z’n drieën. Regenboogprins heeft plotseling een speelkameraad. Dus doet minder appèl op ons. Tegelijk hebben we een vertrouwd ritme opgebouwd met tijden voor beeldscherm, en andere gewoontes en gebruiken, die Sis heel anders doet. Dus weer opnieuw zoeken naar evenwicht en balans. Benieuwd welke avonturen we nu weer gaan beleven.

Vrouwendag – deel 2 – wat ik zo leuk vind aan vrouw zijn!

Sommige mensen zeggen dat je het gelukkigst bent als je jong bent, maar ik ben nu gelukkiger. Ik heb een verdomd interessant leven gehad en ik ben van plan om dat zo te houden. Debbie Harry (Blondy)

Wat ik zo leuk vind aan vrouw zijn? Ik had verwacht zo een grote opsomming te kunnen geven, maar er komt even niets in me op. Misschien is het niet zo dat ik het zelf zo leuk en belangrijk vind om vrouw te zijn, ik vind vrouwen gewoon leuk. Ik vind ze interessanter en intrigerender dan mannen. Ja, nu komt er wel inspiratie.
Vrouwen heb ik leren kennen als beste vriendinnen en ook als gemene loeders. Soms zat dat zelfs in een en dezelfde vrouw. Ze zijn mijn zusters in de Heer, alhoewel ik me altijd wat ongemakkelijk voel tijdens christelijke vrouwenbijeenkomsten omdat we daar met z’n allen de liefde voor één man moeten delen. Vrouwen zijn soms ook mijn gehate stiefzussen, als ze vriendelijk met mij praten en achter mijn rug roddelen over ‘wat er allemaal ontbreekt, ongelooflijk irritant en zeker niet professioneel is’.  Ze zijn ijdel. Soms dom, soms intelligent. Soms zijn ze misbruikt en gekleineerd. Lees verder →

Kerstbomengedoe.

Zes jaar geleden hing ik rond kerst een ster met een lichtje er in voor het raam en dat was het. Ons huis was heerlijk kaal en ik besteedde zo min mogelijk aandacht aan het feest. Helaas is dat afgelopen sinds de Regenboogprins bij ons woont.

ik weet nog dat ik me voelde bezwijken toen zijn grote blauwgroenbruine ogen mij glanzend van plezier aankeken terwijl hij vroeg wanneer we de kerstboom gingen opzetten.  Nu al weer vijf jaar lang staat er dus met kerst een groene spar in onze huiskamer. Eerst met kluit, later zonder, toen ik had ontdekt dat ik hem toch niet meer netjes terugzette in een tuin of bos.

Dit jaar vonden vrienden dat ik beter een kunstkerstboom kon kopen, dat was beter voor het milieu. Vol afgrijzen luisterde ik naar ze. Een kunstkerstboom is voor mij een soort toppunt van lelijkheid. Maar goed, het milieu is natuurlijk wel belangrijk. Dus ik ging op zoek naar meer informatie. Lees verder →